Ψάξε ενά ποίημα

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Ελένη

Σου γράφω σε χαρτί από γέλια
Ένα νησί
Και μια γλάστρα με βασιλικό
Φυλακίζω στα χοντρά χέρια του ακροβάτη χρόνου
Μια πανοπλία
Ένα τριαντάφυλλο
Και σκόνη από όνειρα παιδιών

Ψηλό θα με θυμάσαι πάντα
Σαν βουνό
Να σκαρφαλώσουν πάνω του οι πόθοι και οι ελπίδες σου
Να χτίσεις μια πόλη να υπάρχεις στα χρόνια που θα έρθουν
Κι ύστερα ένα ένα τα παιδιά μας
Να σπέρνουν το αίμα τους στην Γή
Τείχη στα δόρατα κατακτητών
Και τα γυμνά σπαθιά τους .

Ελένη φωνάζω παντού

Στα 4 σημεία του ορίζοντα

Και δεν μου φτάνουν οι απόρθητες Τροιές
Δεν με τρομάζουν οι σαγηνευτές Πάρηδες
Κι αν είχα ακόμα μια πατρίδα έξω απ αυτή
Κι εκείνη θα την έβγαζα στον πόλεμο

10 χρόνια χτυπώ το στήθος μου στα τείχη της πόλης που σε κρατά φυλακισμένη

Όλοι μου λένε πως ακολούθησες την μοίρα σου
Διπλά σε ένα αμούστακο αγόρι
Μονάχα εγώ ξέρω
Πως κάθε βράδυ ακουμπάς της Τροίας της ξερολιθιές κοιτώντας το αιγαίο

Και μου φωνάζεις

Μενέλαε έλα και σώσε με από μένα .